سرای من

از سحر پرسی کجا تا بکجا       
آن نسیم سحری رُفتگر ظلمانی است
شب فروغی است ولی تابکجا                
گر شود قٌم فانذرچه عجب غوغا ئی است
حسن دلدار دهد شوق بمعشوق ولی تا بکجا       
دیدن روی دو دلداده چه کم , زیبایی است
صحبت لیلی ومجنون هنوز هست ولی تا بکجا       
زنهارکه این شعله چوخاموش شود بیخردی است
چونکه صحبت ز سرعاشق ومعشوق بود تا بکجا
خلقت اینهمه  اسرارخودش شیـــــــــــدائی است
من که ا ز جنت  فردوس خزید م , ولی تا بکجا
این سرائیست که پیغمبر آن معراجی  اســــــت
حسن یوسف شده خود شهره ولی تا بکجا
انجمن شد که عزت دهد مصر و درش بینائی است   
چونکه خالق بسرشت طیــــــن ولی تا بکجا
زد تبارک بر این خلق که خود زیبائی است
ای هوس باز پی نفس خودت تا بکجا
دلنشینی نبود ؟ باغ خرد جلگهگه  آقائی است
موسیا پند دهی پند پذیر تا بکـــــــــجا
تا که شرمگین نشوی پیش خدا ، لحظه که خود تنهائی  است
سروده از حاج سید عباس موسوی


چاپ