سعــــــــا د ت


شاکران را تو بگو عقده گشائی بکننــــــــــد     زین که شاکر بشویم جمع هماهنگ داریـــــــــــــــــــم  
هرکلامی که ازذات وصفا گفته شود نی زهوس      مردمان نیک بدانند در آن روزنه جائی داریــــــــــم
اینهمه آدمکانند و همه خلق پرســـــــــــــــت    راز دیوانگی وعاشقی و مٌهر خدائی داریـــــــــــــــــم
تا که عابد نشوی ره به کمالی نبــــــــــــری     ما که آنیم چو در مشی یمینان ردپایی داریـــــــــــــــم
شاعر شعروشعور،شوق وصفا وکــــــــردار    وقت ریحان وریاض برسراسرارکلامی داریــــــــــــم
خلصه عطر بهاران همه از لطف خداســــت    باشد این جامه زیبنده به تن چونکه خدائی داریــــــــم
وقت خواندن وقت ماندن همه درشوق وخیال    چون خیالی است،به وقت گذران وای چه برسرداریـم
لطف لاطف همه مشمول شود بی کم کاسـت    ماچه باشیم که زین سفره چه مقدار ثمن برداریــــــــم
روضه وجنت رضوان ندهند جزء بشـــروط    ما اگر سوی خود آئیم دراین قافله جائی داریـــــــــــم
ما کجابهرسعادت بدهیم جان ودل ودین وعمل    برسرتبع منش چون روش خود به هیاهوداریـــــــــــم
موسیا گرتوبمشاطه کنی روی خودت رازیبا    باخبرباش زسیرت نی بصورت روی زیبا داریــــــــم
سروده از حاج سید عباس موسوی


چاپ