حكيم ابداً به فكر اين نبود كه در برابر هزاران هزار سرباز مجهزبه بهترين سلاح و تجهيزات، قرار گرفته است و خودش فقط سيصد نفر ياور جنگجو دارد. تنها به حق متّكي بود و اتكاي به ايمانش او را بس. بايد بگذارد تا دسته هاي انبوه و كثير آنان، آن طور كه ميل دارند، در گرداب جنگ غرق گردند، شايد بتواند بر سطوت وشكوه آن گرداب غالب آيد و كوه اين توفان را درهم شكافد.
نيزه ها با يكديگر جوش خورد. هر فردي از ياران جمل كه در آن جا بود، به پيش تاخت و نيزأ خود را روي اين دستأ كوچك به حركت درآورد، بزند و جولان دهد. حتي طلحه هم به پيش تاخت، زبير نيز حركت كرد، مثل اين كه عليه سپاه انبوه تجاوزگري مي جنگند. دسته هاي خود را منظم كردند و فرماند هاني تعيين نمودند. چهار فرمانده با نظم و ترتيب، بدان گروه از شماره ضعيف و از لحاظ اراده، قوي حمله بردند. يكي از آن چهار نفر، طلحه بود، كه دستأ خود را به طرف حكيم رهبري كرد. حكيم با قدمي ثابت، شجاعانه و شمشير به دست، در رويشان ايستاد. رجز مي خواند و شعارش اين بود:
اضربهم باليابس ضرب غلام عابس من الحياه آيس
(= آنان را با (شمشير) خشك مي كوبم - كوبيدن جوان طايفأ عابس، از زندگي نااميدي).
خون خود را فداي وفاداري خود نمود و زندگي ارزان خود را در قربانگاه ايمانش قرباني كرد.

مردي به نام «قيس بن سعد»

يكي از خصوصيات عاطفي دنياي اسلام همين است؛ اشك ريختن در حوادث و پديده هاي عاطفي. شما در قضايا زياد مي بينيد كه حضرت گريه كردند. اين گريه، گريأ جزع نيست؛ اين همان شدّت عاطفه است؛ چون اسلام اين عاطفه را در فرد رشد مي دهد. حضرت بنا كردند به گريه كردن. بعد اين جمله را فرمودند، كه همه شنيده ايد: «اللّهم اشهد»؛ خدايا خودت گواه باش. «فقد برز اليهم غلام»؛ جواني به سمت اينها براي جنگ رفته است كه «اشبه النّاس خلقاً و خلقاً و منطقاً برسولك».

«غربت مسلم، درس عبرتي ديگر براي خواص »
سال شصت هجري، ماههاي آخرش سپري مي شد. مسلم بن عقيل نماينده و سفير خاص امام حسين (ع) در كوفه، مقدمات ورود مولايش را فراهم مي كرد.
ناگاه عبيدا لله بن زياد، استاندار بصره، از جانب يزيد بن ابوسفيان روانأ كوفه شد و «امير نعمان بن بشير» را كنار گذاشت.

پادشاهي تو را بر دين خودم ترجيح دادم!!
در جنگ صفّين كه ميان سپاه اسلام به امامت علي بن ابي طالب، با شورشيان شام به رهبري معاويه بن ابوسفيان روي داد طوايف و قبايل شام، عراق، حجاز، ايران، يمن و مصر، هركدام تحت رهبري اميران و رؤساي محلي خود، در يك سوي از دو جبهه صف كشيده بودند.
طوايف مختلف براساس گرايشهاي اعتقادي و وضعيت مكاني خود، به سوي جنگ كشيده مي شدند و بسيار اتفاق مي افتاد كه جمعي از يك قبيله در سپاه حكومت اسلام و جمعي در سپاه شورشيان شام قرار مي گرفتند